Paseniño

Unha xoia da literatura universal

2009-06-03T08:51:00.010+01:00

Logo de ternos rido a gusto coas dúas últimas pezas teatrais lidas e interpretadas no Club, decidimos cambiar novamente de xénero e de temática para dedicar as nosas últimas reunións do presente curso a comentar unha das obras mestras da literatura do século XX: A perla, do escritor norteamericano John Steinbeck.

Quizais, a primeira vista, esta novela non resulte tan atractiva aos nosos mozos como outras máis comerciais que as editoriais lles intentan meter polos ollos. Con todo, hoxe puidemos confirmar o que xa sospeitabamos: unha vez iniciada a súa lectura, os nosos paseniños sentíronse conmovidos pola historia narrada e, inmediatamente, situáronse á beira desa familia indíxena que ve como o seu neno corre perigo de morrer porque un cruel médico racista se nega a atendelo.

Seguramente, o desenlace, que aínda non imaxinan, deixe nestes rapaces un sabor agridoce. No entanto, cremos que merece a pena correr ese risco e darlles a coñecer un libro coma este, que, a pesar de ser escrito hai máis de 50 anos, aborda temas que, por desgraza, semella que sempre estarán de actualidade: a diferenciación social, o racismo, a violencia e a cobiza humana.

Tamén escribimos

2009-06-02T10:26:00.015+01:00

En Paseniño non só lemos, senón que tamén animamos aos nosos mozos a que intenten reproducir sobre o papel as súas inquietudes, os seus pensamentos ou, simplemente, as súas fantasías. Non vaiades crer que sempre resulta fácil convencelos para que o fagan; pero, afortunadamente, contamos cun par de pequenos líderes que nos axudan a tirar do grupo.

Hoxe vos queremos invitar a que leades dous das súas creacións. A ver se vos gustan:

OTRO ÁLBUM DE RECUERDOS

Pobre niña indefensa. Tenía una sonrisa blanca y reluciente, era bella y a la vez lista y, además, me amaba. Por eso no entiendo por qué hice tal desacato.
Era una noche de invierno fría y amarga. Yo no estaba bien. Había hecho algo insólito, algo que apenas recuerdo. Llegué a mi hogar, a mi dulce hogar; la vi y luego… Ella es mi último álbum de recuerdos y el más preciado, eso sí. Por eso regalé por primera vez a alguien la admirable rosa roja que ella jamás me podrá agradecer.

Ana Pombo Pintos

SEN TÍTULO

Fun un home que busca, e aínda o sigo sendo, pero xa non busco nas estrelas nin nos libros, senón nas ensinanzas do meu sangue. Aínda que agora atópome facendo un pouco de limpeza. Esta historia e moi tráxica (depende de por onde se mire).
Foi a vinganza a que me trouxo ata aquí; a miña misión era simple. Pero será mellor que o relate dende o principio para que se poida entender.

Esta historia comeza hai uns anos. Chegaba á miña casa despois de traballar, un día normal en aparencia. Ó entrar pola porta podía cheirar o perfume na habitación. Non sabía que un asasinato podía cheirar a madreselva, pero a sorpresa foi atopar á miña esposa e fillos degolados e curbetos de sangue. Unha sensación estraña percorría o meu corpo, non estaba acostumado a ela. Isto podíase deber a que mantiña unha vida relativamente feliz (se obviamos ese día en concreto). Esa sensación era dor; cando non se converte en verdugo, é unha gran mestra. Ensinoume a disfrutar do que tiña, e tamén a ser alguén máis frío e calculador.
A vinganza é o manxar más saboroso condimentado no infierno. Só tiña una obsesión dende o momento en que me recuperei do estado de shock, era unha obriga, un deber. A única pista coa que contaba era o seu nome, "Mentor". En un principio tomeino a modo de burla. Acaso me pretendía ensinar algo con isto. Menuda tontería de nome que se puxo; debería de crerse un ser omnipotente coa posibilidade de facerme sufrir.
Tardei anos en conseguir máis información, máis da que desexaría, pero foi a suficiente como para atopalo. Tal foi a miña sorpresa ó atoparme cunha persoa indefensa, xa vella, da que case me apiadei un pouco antes de esparexer o seu cerebro polo chan.
Quizais puido ser unha decisión un pouco precipitada, pero creo que a máis acertada. En definitiva, todos imos morrer. Infelizmente, non podemos escoller o modo, pero si podemos elixir como encarar ese final. El elixiu como encarar o seu. Díxome que me comprendía e que estaba preparado para recibir o seu castigo. Só engadiu unha cousa: "Morte, ese é o gran soño que teño dende o día no que nacín , porque a vida me matou pouco a pouco coa súa imaxe escura, a cal non podo deixar de ver". Foi conmovedor. Despois lembrei o que fixera; nese momento foi cando collera a pistola...

Sergio González Cancela

Que divertidos eran aqueles romanos!

2009-05-28T14:41:00.006+01:00

Parece mentira que aos mozos de hoxe en día os siga enganchando o teatro grecolatino. Pero, o certo é que cando comezamos a ler en grupo a comedia de Agustín Magán baseada nas obras de Plauto, pasámonolo tan ben que decidimos continuar a lectura durante tres días consecutivos, pois a ninguén lle apetecía esperar toda unha semana para coñecer o desenlace.

Oxalá puidésedes ver a Héctor interpretando ao vello verde de Lisídamo, perseguindo polo aula a Luz, a nosa bela Selenia, para beliscala (iso si, sen soltar nunca o libro das mans). Ou a Ana, que se tomou tan en serio o seu papel de Cleóstrata, a enérxica esposa de Lisídamo, que de cando en vez lle soltaba unha cotenada a Héctor.

A experiencia coas pezas teatrais (xa van dúas este ano) foi, pois, outra vez estupenda. Tanto, que os rapaces se preguntan se poderían convencer á profe Marisa para que Farsa plautina fose a obra escollida por TeatrodoBarro para representar en público o próximo curso. Se o conseguen, asegurámosvos que Paseniño estará alí para contárvolo.

Tamén nós estamos de loito

2009-05-19T10:12:00.005+01:00

"Murió Mario Benedetti en Montevideo y el planeta se hizo pequeño para albergar la emoción de las personas".

José Saramago (19/05/2009)

En efecto. A morte de Mario Benedetti, aínda que esperada, encheunos a todos dunha profunda tristeza.

Do mesmo xeito que o resto do mundo, tamén desde Paseniño quixemos render unha pequena homenaxe a este marabilloso escritor. Por iso, aprazamos por un día o comezo da obra Farsa plautina e dedicamos a sesión de onte a ler algúns dos seus poemas e a escoitar outros na voz do propio autor e na do seu amigo Serrat.

Lede, escoitade..., porque é posible que xa nunca ninguén sexa capaz de escribir versos tan fermosos e tan sentidos como os de don Mario.

DEFENSA DE LA ALEGRÍA

Defender la alegría como una trinchera,
defenderla del escándalo y la rutina,
de la miseria y los miserables,
de las ausencias transitorias
y las definitivas.

Defender la alegría como un principio,
defenderla del pasmo y las pesadillas,
de los neutrales y de los neutrones,
de las dulces infamias
y los graves diagnósticos.

Defender la alegría como una bandera,
defenderla del rayo y la melancolía,
de los ingenuos y de los canallas,
de la retórica y los paros cardiacos,
de las endemias y las academias.

Defender la alegría como un destino,
defenderla del fuego y de los bomberos,
de los suicidas y los homicidas,
de las vacaciones y del agobio,
de la obligación de estar alegres.

Defender la alegría como una certeza,
defenderla del óxido y de la roña,
de la famosa pátina del tiempo,
del relente y del oportunismo,
de los proxenetas de la risa.

Defender la alegría como un derecho,
defenderla de dios y del invierno,
de las mayúsculas y de la muerte,
de los apellidos y las lástimas,
del azar
y también de la alegría.

O teatro é un vicio

2009-05-13T15:30:00.001+01:00

Vendo o interese que os nosos mozos puñan en ler L'avare (a pesar de estar escrita nunha lingua estranxeira), decidimos probar novamente sorte con outra peza teatral.

Como a comedia sempre adoita funcionar ben e a estas alturas do curso non era cuestión "fincar o dente" a unha obra moi extensa, optamos por arriscarnos con Farsa plautina, de Agustín Magán, xa que tiñamos boas referencias sobre a mesma: é divertida, un pouco "picante" e lese rapidamente (tres calidades que encantan aos adolescentes).

Pero, aínda que a historia se entende perfectamente, quixemos dedicar a primeira sesión a falar sobre como eran as comedias no teatro grecolatino e, en particular, sobre as escritas por Plauto, pois nelas está baseada esta farsa.

O grupo viulle tan "boa pinta" ao libro, que pediu adiantar a próxima reunión, polo que empezaremos a lectura o luns 18 de maio. Xa vos contaremos...

Os nosos alumnos atrévense con todo!

2009-05-11T15:00:00.000+01:00

Vaia se se atreven! Porque hai que ser moi "valente" para facer teatro en francés diante dun público exclusivamente francés.

En realidade, o que sucedeu é que os alumnos de intercambio de Charleville pasaron a mañá no Instituto, vendo como son "as típicas clases españolas", e atopáronse con que uns cantos rapaces (os nosos paseniños) os levaron á Biblioteca e ofrecéronlles unha pequena representación dalgunhas escenas de L'avare.

Ben, ben, non o fixeron, pero rimos a rabiar!

Entre os nervios e as dificultades do idioma, o certo é que se atoaron algunha vez. Afortunadamente, os nosos visitantes son tremendamente comprensivos, xa que non só lles aplaudiron, senón que, ademais, aceptaron a invitación para lernos parte do texto "avec sentiment" e, sobre todo, nun perfecto francés.

Foi unha experiencia moi divertida e realmente enriquecedora. Pero, que impresión credes que se levaron do noso Club?

En français, s'il vous plaît

2009-05-07T09:19:00.005+01:00

Os integrantes do noso Club levaban xa algún tempo pedindo ler unha obra teatral. Por iso, tras a grata experiencia do pasado curso coa lectura dramatizada de contos infantís en francés, solicitamos novamente a colaboración de Leo (a nosa profesora francófona), para intentar organizar con eles unha actividade semellante, pera á vez distinta.

O texto elixido foi L'avare, sinxela adaptación da famosa comedia de Molière que ninguén coñecía (a propósito: lembrades os "carrozas" aqueles marabillosos Estudo 1, grazas aos cales viamos de nenos na tele as representacións dos grandes clásicos?).

Como sempre sucede cos libros en lingua estranxeira, ao principio custoulles un pouco coller o fío argumental da historia. Con todo, grazas ao estupendo traballo desenvolvido por Leo, parece que todo comeza a ir vento en popa.

Ademais, o feito de que dende o pasado día 4 de maio nos estean a visitar os alumnos de intercambio da cidade irmá de Charleville, contribuíu a que os rapaces poñan, se cabe, máis empeño en superar as dificultades iniciais.

Non queremos revelar ningún segredo, pero é probable que Paseniño queira sorprender dalgún xeito aos nosos amigos franceses, pois levan unha semana completa reuníndose durante todos os recreos. Vaia afección, eh?

Que vida a dos nosos bosques!

2009-04-29T12:00:00.011+01:00

Logo de facer pasar tanto medo aos nosos "paseniños" coas historias de Poe, pareceunos oportuno cambiar lixeiramente de rexistro e propoñer a lectura de O bosque animado, tradución ao galego da coñecida obra de Wenceslao Fernández Flórez ambientada na Fraga de Cecebre (Cambre - A Coruña), na que o escritor combina o humor irónico e a fantasía coa exaltación da Natureza e a crítica social.

Evidentemente, en canto foi mencionado este título, os alumnos identificárono de inmediato coa película de animación infantil protagonizada por toupas, moscas e árbores, estreada en 2001 e que a maioría xa viran. Non obstante, axiña comprenderon que o libro encerraba moitas outras historias totalmente descoñecidas para eles. Foron precisamente esas outras "estancias" (así as chama o autor), as referidas a humanos e a pantasmas, as que máis captaron a súa atención.

En canto ás primeiras, os rapaces ignoraban o dura que era a vida no campo galego hai pouco máis de medio século. Eles, que tamén viven no medio rural e que están familiarizados coas tarefas propias deste, sentíronse ata conmovidos polas vicisitudes de Pilara, unha nena de apenas doce anos, explotada pola súa patroa, quen, ademais, a maltrataba baixo calquera escusa. Como este asunto parecía interesarlles, as profesoras aproveitamos para explicar máis detalladamente cal era a situación na España da posguerra, facendo especial fincapé nas grandes diferenzas observadas entre as distintas clases sociais, sobre todo nas vilas e nal aldeas.

Por outra banda, e como o misterioso sempre adoita gustar aos mozos, as historias nas que aparece a Santa Compaña tiveron un certo "gancho" con eles. Aínda que pareza mentira, case ninguén escoitara falar desta comitiva tan característica dos relatos populares galegos (onde están aqueles avós que narraban vellos contos aos seus netos?). Así que Susana, a nosa profe de Lingua Castelá, gran apaixonada e coñecedora da Mitoloxía, aclaroulles en que consistía esta lenda, relacionándoa con outros mitos debidos ao temor que os seres humanos senten ante a morte.
Logo daquela sesión, varios alumnos foron á Biblioteca para intentar pescudar máis cousas respecto deste tema. Esta curiosidade pola súa banda, fíxonos pensar que non sería mala idea buscar algún libro de índole mitolóxica para ler no Club nun futuro próximo.

A continuación queremos que vexades as ilustracións que Maife Quesada realizou para a edición galega desta obra. Quizais creades que son algo infantís, pero están en consonancia con ese punto irónico que o autor quixo imprimir.

BubbleShare: Share photos - Play some Online Games.

Para rematar, dicirvos que temos a intención de incluír o pase da película El bosque animado, rodada por José Luis Cuerda en 1987, dentro do ciclo Cine e Literatura, que, "se ningunha circunstancia allea á nosa vontade nolo impide", se celebrará durante o mes de Xuño. De momento, aquí tedes un vídeo da mesma:

O gran mestre do terror

2009-04-19T19:17:00.015+01:00

Marzo foi un mes "inquietante". E é que a inquietude é unha das sensacións que permanecen no ánimo de todos cantos lemos as obras de Edgar Allan Poe.

Dado que o pasado curso académico apenas tivemos tempo para empezar a coñecer as súas denominadas Narracións extraordinarias, parecíanos imperdoable non retomar a súa lectura, especialmente tendo en conta que este ano 2009 se celebra o bicentenario do nacemento deste escritor, responsable indiscutible de que o conto ou relato breve sexa considerado un xénero literario tan importante como calquera outro.

Ao principio, topamos cunha serie de pequenas dificultades:

a linguaxe empregada resultaba demasiado rebuscada para os nosos alumnos, pouco habituados a ler textos desa época (Romanticismo, século XIX).
a falta de lóxica no comportamento dos protagonistas "rompía os esquemas" dos rapaces, quen ata entón pensaban que sempre existe unha causa que xustifica toda acción.
a non condena explícita por parte do autor dos crimes cometidos polos seus personaxes, a quen, ás veces, ata parecía compadecer, estrañaba a todos, pois non comprendían que alguén capaz de realizar certas atrocidades contra seres inocentes puidese ser tratado ou descrito de forma amable polo seu creador.

Pero, tras explicar que o verdadeiro interese de Poe consistía en afondar no lado máis escuro da natureza humana (a tolemia, a crueldade, o instinto asasino, a desintegración física e moral, a dobre personalidade, etc.), sen pretender defender a conduta de ningún suxeito, foi cando realmente o grupo abandonou os seus receos e comezou a apreciar como a estrutura e a estética destes contos eran minuciosamente coidadas polo autor para causar sobre o lector un efecto de desasosego que perduraba unha vez rematada a lectura.

Entre os relatos incluídos no libro, aqueles que máis impactaron aos membros do Club foron La caída da Casa Usher, El corazón delator e El gato negro, tres obras mestras do xénero de terror que, sen dúbida, os nosos alumnos xa nunca poderán esquecer.

Para concluír, tamén queremos transcribir unha frase moi comentada nas nosas postas en común e que, posiblemente, resuma bastante ben a idea central de todos estes contos:

"Tan seguro estoy de que mi alma existe como de que la perversidad es uno de los impulsos primordiales del corazón humano, una de las facultades primarias indivisibles, uno de los sentimientos que dirigen el carácter del hombre".

El gato negro

Se desexades ler na pantalla todas as narracións, podedes facelo a través da ligazón incluída no título do libro que aparece máis arriba.

Con A maiúsculo

2009-04-19T19:16:00.037+01:00

Hai xa ben tempo que non publicabamos ningunha entrada neste blogue. Ante todo, pedirvos desculpas, pois sabemos que algúns estades pendentes do que facemos en Paseniño. Con todo, non queremos que pensedes que, a pesar deste mutismo na rede, estivésemos de brazos cruzados.

Aproveitando que durante o mes de Febreiro o tema abordado dentro do noso Proxecto Lector foi o Amor, cremos oportuno centrar as nosas lecturas ao redor do mesmo. Así, eliximos dous títulos de xéneros e linguas distintos para traballar sobre eles nas nosas xuntanzas semanais:

Recompilador: José María Plaza

Ilustradora: Ágata Ruiz de la Prada

Editorial: SM

Colección: El barco de vapor - Serie roja

Idioma: castelán

Autor: Agustín Fernández Paz

Ilustrador: Pablo Auladell

Editorial: Xerais

Idioma: galego

De todo corazón: 111 poemas de amor serviunos para recuperar o hábito de que cada membro do Club escollese uns versos e os recitase en voz alta ante os seus compañeiros. Aínda que inicialmente algúns rapaces se amosaban remisos a participar nesta actividade e outros non eran capaces de terminar o seu poema sen botarse a rir, ao final, a maioría acabou actuando con naturalidade. Houbo ata dous alumnos que levaron a cabo unha especie de "acareo", interpretando a unha parella de namorados que se dedicaban mutuamente palabras de amor. Aquela sorpresa resultou especialmente gratificante, pois significaba que eses mozos xa estaban "pillados" pola poesía.

Doutra banda, e tras a concesión do Premio Nacional de Literatura Infantil e Xuvenil 2008 ao noso queridísimo Agustín Fernández Paz por O único que queda é o amor, a lectura desta obra estaba totalmente xustificada.
Neste caso pareceunos interesante propoñer algún traballo que estimulase a creatividade do grupo. Desta forma, cada dúas persoas elixiron un dos dez contos que integran o libro e inventaron conxuntamente un final alternativo. Posteriormente, utilizamos un par de sesións para escoitar como os propios alumnos narraban esas historias, comparando o desenlace orixinal de cada unha co escrito por eles. Como en botica, houbo de todo (ata alguén conseguiu que Messi aparecese ao final dun dos relatos!); pero o realmente importante é que ninguén se negou a colaborar e comprenderon que para ser un bo escritor se necesitan outras cousas ademais de imaxinación.

Tamén quixemos organizar unha actividade dirixida a toda a comunidade educativa do Instituto que non interferise o normal desenvolvemento das clases. Por iso, ao longo do mes e durante varios recreos, efectuamos pases de tres películas moi distintas, cuxo tema central era o amor: West Side Story, Cyrano de Bergerac e La novia cadáver. A asistencia de público foi bastante aceptable, sobre todo tendo en conta que se trataba do tempo de descanso dos profesores e dos alumnos.

A continuación deixámosvos cuns vídeos de cada unha delas:

O bo, se breve, dúas veces bo

2009-01-20T18:19:00.013Z

Dedicamos varias sesións a ler unha selección de microrrelatos de distintos autores. En principio, e dado que non estabamos seguros de como ía funcionar este "experimento", decidimos non nos arriscar a mercar varios exemplares dun mesmo libro. Así, tras consultar diferentes textos e algunhas páxinas web, preferimos realizar persoalmente a recompilación e non nos guiar por ningunha editorial en concreto.

Afortunadamente, podemos dicir que o resultado foi bastante mellor do esperado (¡estes mozos nunca deixan de sorprendernos!). En efecto, non só leron entusiasmados as historias elixidas, senón que pediron que se fixese unha nova selección, na que tamén eles participaron, buscando pola súa conta outros minicontos en Internet.

Visto o éxito, propuxemos escribir dentro do Club algún relato breve que cumprise as características dun miniconto. Foi entón cando todos comprenderon o difícil que resulta contar unha historia con tan poucas palabras. Con todo, fomos capaces de inventar algúns. Aquí tedes tres deles:

UN XENRO EXEMPLAR

- Ve, querida sogra, como non me importa que quede para sempre connosco nesta casa?

E mentres dicía isto, o home, que agardaba a que a súa muller chegase do salón de peiteado, terminaba de tapar aquela focha no seu xardín.

Isabel

DESEXO CUMPRIDO?

Sempre desexara voar. Sabía que as vistas dende alá arriba serían estupendas, pero nunca imaxinara ata que punto o ían impresionar! Que mágoa que aquela maldita argola non funcionara...

Yolanda

¡TRÁGAME, TIERRA!

Aquel desconocido, uno más entre tantos, permanecía inmóvil, mientral él se miraba las manos y la camisa manchadas de rojo.
¿Cómo había podido suceder aquello? Había sido un accidente lamentable, pero ahora ya no tenía solución. Hubiese deseado que la tierra se lo tragase, pues sabía que aquel incidente sería una vergüenza para su familia. Entonces, fue consciente de que su mujer le decía a gritos:

- Pero, ¿es que no sabes comer? ¡Mira cómo te has puesto con ese dichoso langostino! ¡Y en la boda de tu propia hija!

Isabel

Que vos parecen? Non están mal, eh?

Finalmente, e tras comentalo cos rapaces de Paseniño, pensamos que sería boa idea dar a coñecelos polo Instituto, polo que fixemos unhas cantas fotocopias e picámolas nos taboleiros de anuncios que hai polo centro.

Sabedes? Nos días seguintes foron varias as persoas que se achegaron á Biblioteca a preguntar se tiñamos "libros con contos pequeniños, como eses que hai por aí". Como poderedes imaxinar, non nos quedou máis remedio que adquirir algún título relacionado con este tipo de relatos breves (brevísimos), que, por certo, estiveron moi solicitados.

Como di o refrán:

"O bo, se breve, dúas veces bo"

Mellor o libro?

2008-12-04T09:06:00.008Z

Levamos catro recreos vendo a película El perro de los Baskerville e cada día sorpréndenos máis o moito que cambiaron o argumento orixinal do libro.

Como xa comentamos, non fomos capaces de atopar a versión de 1959 protagonizada por Peter Cushing, pero si que vos podemos amosar unha das súas escenas grazas a este vídeo de YouTube:

Finalmente, a película que adquirimos foi esta produción británica do ano 2002:

Non vos imos dicir que a película non gustase, porque mentiriamos. Pero, dende logo, a maioría dos rapaces botaron de menos moitos dos detalles que incluía o libro. Ata a alguén lle pareceu bastante mal que o guionista se permitise a licenza de modificar tantas cousas do texto orixinal.

Veremos que resultado arroxa a enquisa que elaboramos para comparar o libro coa súa versión para a gran pantalla.

Descubrimos ao asasino!

2008-11-19T19:03:00.006Z

Por fin se aclarou o misterio! Xa sabemos quen foi o asasino de sir Charles Baskerville e, con todo, a maioría estamos un pouquiño decepcionados.

Non é que non nos gustase o libro, senón todo o contrario. Resulta que o estabamos pasando tan ben mentres o liamos, que agora nos sentimos coma se acabase esa festa pola que estás agardando durante moito tempo. Ademais, que se soubese quen era o "malo" cando aínda faltaban tres capítulos para o final do libro chafounos a intriga. Gustaríanos máis que non se descubrise xusto ata o último momento.

Pero, de todos os xeitos, a impresión xeral causada por esta obra entre os membros do club foi moi boa; tanto, que moitos preguntaron que outros títulos hai na Biblioteca do mesmo autor. Parece que, afortunadamente, acertamos de pleno ao decidir ler este libro. E é que xa o diciamos o outro día: Que vivan os clásicos!

Ah!, por certo, cumprimentade a enquisa que aparece na barra lateral, para que quede constancia da vosa opinión respecto do libro.

Vivan os clásicos!

2008-11-17T10:24:00.010Z

Paseniño vén pisando forte.

Aínda que non o creades, este ano non tivemos que recordar que existía un club de lectura no noso instituto, senón que foron os propios rapaces quen preguntaron cando empezabamos a ler todos xuntos.

Como iamos desaproveitar unha ocasión como esta? Non podiamos esperar a que nos enviasen diñeiro dende a Administración para comprar os exemplares necesarios (12!, xa temos a 12 persoas apuntadas no club!), senón que nos rascamos o peto e sacamos os cuartos de onde puidemos para darlles algo estimulante que ler.

Como co Proxecto Lector (que tamén, por fin!, arrincou no noso centro) se propuxo realizar durante o mes de outubro distintas lecturas relacionadas coa morte, pareceunos consecuente elixir un título que tratase este tema e que lles puidese resultar ameno. E, como non, unha vez máis a resposta estaba nos clásicos!

Pois ben, tras falalo en grupo, decidimos adquirir El sabueso de los Baskerville, obra escrita por sir Arthur Conan Doyle e protagonizada pola parella de detectives máis famosa da historia da Literatura, Sherlock Holmes e o seu querido doutor Watson.

Fáltanme palabras para explicar o entusiasmo observado nos rapaces durante as reunións do club. Xamais imaxinaría que un libro "antigo", como eles adoitan dicir, lles chegase a enganchar deste xeito. Dende logo, non faltou quen non puido resistir a intriga e o leu todo de vez. Ata algún se nos foi da lingua e soprou aos outros quen era o asasino. Pero, todo se lles pode perdoar cando se ve como lles gusta un texto.

Se todo vai ben, pronto poderemos ver unha película baseada nesta obra. Intentamos adquirir a versión antiga, pero foi imposible, así que nos teremos que conformar con outra máis moderna. A ver se lles gusta, aínda que visto o éxito do libro, imaxinámonos que calquera filme lles vai defraudar. Xa vos contaremos.

Xogamos a buscar as diferenzas?

2008-05-06T18:41:00.018+01:00

A pesar de que o libro que tiñamos entre as mans era bastante extenso, os nosos cálculos cumpríronse e fomos capaces de terminalo dentro do prazo previsto. Pero, para ser totalmente sinceros, algún/algunha que outro/a integrante se foi escapulindo (sería por mor dos exames ou sería que o cheiro dos bocatas lles facía devecer?).

Tras dedicar unha última reunión a explicar que conexión se pode establecer entre a estrutura clásica de toda obra literaria (presentación, nó e desenlace) e as etapas polas que pasa un/unha heroe/heroína durante a súa viaxe (enténdase tamén busca ou aventura), só nos restaba por realizar o pase da película baseada na novela Los seis signos de la Luz, a cal, por certo, acaba de saír á venda en DVD.

Nesta ocasión, e dado que a proxección tivo lugar no propio local da Biblioteca durante catro días consecutivos, os/as rapaces/rapazas acudiron bastante máis animados/as que a vez anterior. Iso, sen ter en conta que aos/ás adolescentes lles "privan" as películas protagonizadas por mozos/as da súa mesma idade dos/as que depende salvar á Humanidade.

Como era de esperar, a historia orixinal fora modificada ao elaborar o guión, aínda que todos/as quedamos moi sorprendidos/as ao comprobar que había ata máis diferenzas que semellanzas. Somos conscientes de que, evidentemente, no cine todo debe suceder moito máis rápido que nos libros, pero de aí a se tomar a liberdade de realizar tantísimos cambios hai un gran treito.

De todos os xeitos, a pesar de que a película gustou moito (pois aos americanos se lles dá moi ben levar á pantalla este tipo de fantasías épicas), acabamos recoñecendo que, unha vez lido o libro, daba a sensación de que nos quixeran enganar, pois aquela non era "a nosa historia".

Se non pertences ao noso club de lectura e sentes curiosidade por saber de que trata o film, aquí podes ver o trailer publicitario do mesmo. Pero, non esquezas que o libro é aínda moito mellor.

Heroes

2008-04-18T10:50:00.011+01:00

Din que máis vale tarde que nunca e en Paseniño por fin conseguimos o número de exemplares necesarios para levar a cabo a lectura de Los seis signos de la Luz, novela da escritora británica Susan Cooper que os/as rapaces/rapazas viñan demandando con insistencia dende había tempo.

Como noutras ocasións, houbo algún integrante do grupo que non puido resistir a tentación e leu todo o libro de vez. Tampouco faltou quen se sentiu un pouco decepcionado/a, ben porque esperaba unhas maiores doses de emoción e perigo na trama, ou ben, porque a forma en que se narra a historia non lle convenceu.

Dende un principio vos dixemos que todo comentario respectuoso tiña cabida no club de lectura e, de feito, agradecemos que sexades sinceros/as á hora de expresar as vosas opinións sobre un libro, pois iso nos axudará a mellorar a calidade das nosas futuras eleccións.

Tendo en conta a temática desta obra, o grupo estamos aproveitando unha boa parte das nosas reunións para facer unha análise conxunta sobre as características dos/as heroes/heroínas literarios/as (tanto clásicos/as como posmodernos/as), intentando, ademais, establecer paralelismos co protagonista desta novela, un neno de apenas 11 anos que, de súpeto, descobre que el é a peza crave para conseguir que a Luz (o Ben) desterre do mundo ás Tebras (o Mal).

Na próxima xuntanza gustaríanos continuar a falar doutros aspectos relacionados coa estrutura literaria deste tipo de relatos, pero dun modo ameno e informal, para que non vos cortedes e participedes todos/as nas charlas.

Por certo, non estaría de máis que os/as maiores perdésedes a vergoña e tomásedes exemplo dos/as vosos/as compañeiros/as de 1º ciclo, que sempre están a preguntar sobre as páxinas que len, vale?

Tigres no cine

2008-03-31T09:34:00.009+01:00

Tras rematar a lectura de El devorador de hombres, e dado que non coñecemos a existencia de ningunha película baseada neste conto de Horacio Quiroga, pareceunos unha boa idea buscar algunha outra que relatase a historia dun tigre de Bengala semellante ao noso protagonista, Rajá.

A elección non resultou complicada, xa que as dúas profesoras encargadas de dirixir as charlas do club de lectura nos decantamos por Dos Hermanos, excelente cinta de Jean-Jacques Annaud, afamado director francés que xa demostrou noutras ocasións a súa mestría á hora de traballar con animais salvaxes.

A proxección terá lugar durante os recreos desta semana na Aula de Audiovisuais e será realizada a porta pechada para os/as integrantes de Paseniño, de xeito que unha vez concluída intentaremos atopar as posibles coincidencias entre o argumento do libro e o guión da película.

A continuación, presentamos o cartel publicitario, a ficha artística e unha pequena sinopse do filme:

FICHA ARTÍSTICA:

Dirección: Jean-Jacques Annaud
Países: Francia e Reino Unido
Ano: 2004
Duración: 109 min
Xénero: Aventuras, drama
Intérpretes: Guy Pearce (Aidan McRory), Jean-Claude Dreyfus (Eugène Normandin), Philippine Leroy Beaulieu (Matilde Normandin), Freddie Highmore (Raoul), Moussa Maaskri (Saladin), Vincent Scarito (Zerbino), Maï Anh Lê (Naï-Rea), Oanh Nguyen (Príncipe)
Guión: Alain Godard e Jean-Jacques Annaud, baseado nunha idea orixinal de Jean-Jacques Annaud
Produción: Jake Eberts e Jean-Jacques Annaud
Música: Stephen Warbeck
Fotografía: Jean-Marie Dreujou
Montaxe: Noëlle Boisson
Deseño de produción: Pierre Queffelean
Vestiario: Pierre-Yves Gayraud
Estrea en Francia: 7 de Abril de 2004
Estrea en España: 3 de Decembro de 2004

SINOPSE:

Nacidos no corazón da selva do sueste asiático, nas ruínas dun templo esquecido séculos atrás, dous tigres medran xogando e aprendendo baixo a mirada benevolente dos Buda cheos de brión e vixiados polos seus proxenitores. Un era tímido e doce e o outro valente e atrevido. Cando un ex-cazador chega para saquear o templo sacro, o destino dos dous irmáns cambiará para sempre. O irmán tímido convértese en estrela de circo co nome de Kumal, mentres que o valente será a mascota do fillo do administrador colonial, que lle dá o nome de Sangha antes de llo entregar a un príncipe que lle ensinará a pelexar. Na madurez, os dous irmáns vólvense atopar na area do circo, onde deberán enfrontarse cara a cara, nunha pelexa a morte.

Vinganza versus Nobreza

2008-03-26T20:58:00.015Z

Hai obras que fascinan ao lector dende as primeiras páxinas e, sen dúbida, El devorador de hombres é unha delas. Quizais algúns escépticos crean que unha historia como esta non pode interesar aos mozos de hoxe en día. Quen opine así seguro que non asistiu ás nosas reunións do club de lectura destas dúas semanas.

Se o pasado día falabamos con tristeza sobre a sorte corrida por Rajá e a súa familia ou intentabamos comprender por que un animal sanguinario pode sentir afinidade polo cazador que matou aos seus pais, nesta ocasión sufrimos xunto a este tigre de sangue real as malévolas torturas ás que foi sometido por aquel que cría ser o seu domador; pero, sobre todo, esperamos (iso si, con menos paciencia que a demostrada polo protagonista) a que chegase o ansiado momento da vinganza. Desexabamos que Kimberley pagase polo que lle fixo a Rajá, case tanto como el mesmo. Por iso, ver como o noso tigre soltaba á súa presa xusto cando estaba a piques de saborear o instante co que soñara durante anos, fíxonos reflexionar unha vez máis sobre a importancia que algúns seres outorgan a sentimentos tales como a nobreza de corazón.

Oxalá houbese moitas persoas como Rajá e lord Aberdale dispostas a pór no seu sitio a todos os capitáns Kimberley deste mundo, verdade?.

Por certo, o mestre Horacio Quiroga non nos deixa adiviñar o final da historia ata a última páxina e asegúrovos que merece a pena chegar ata el.

Falemos de sentimentos

2008-03-04T16:38:00.017Z

O club de lectura afrontou hoxe o seu segundo "reto": poñerse na pel dun tigre de Bengala e interpretar os seus sentimentos de tristeza, rancor, sede de vinganza e, mesmo, confraternidade, respecto dos seres humanos que o rodean nesta historia. Estamos a falar do conto El devorador de hombres, escrito polo uruguaio Horacio Quiroga e do que xa leramos un capítulo durante unha xuntanza anterior, sendo elixido naquel intre como seguinte título da nosa lista.

As páxinas comentadas hoxe describen con total detalle a loita a morte entre os pais de Rajá, o protagonista, e os seus cazadores, sendo esta unha das escenas máis intensas do libro.

A todos/as nos estrañou nun principio que, tras ver como mataban aos seus proxenitores, o cachorro de tigre poidese chegar a sentir cariño por un rapaz que participara nesa acción, o que deu pé para falar das cualidades admiradas nel polo animal: a beleza, a valentía e a templanza.

Intentamos xustificar tamén o sentimento de vinganza que nacera no corazón de Rajá a raíz desta desgraza familiar e que, posteriormente, se fora alimentando das humillacións sufridas durante o seu cativerio no circo ao que o trasladaran e no que vivira varios anos.

Pero, quizais, o que máis nos chamou a atención foi que o orgullo deste "príncipe" lle impedira matar ao seu domador cando tivera a oportunidade de facelo, porque considerara que non se trataba dunha pelexa digna dun animal da súa estirpe. Todos/as coincidimos en afirmar que seguramente ninguén dos/as presentes tería sido capaz de se controlar.

A verdade é que estamos ansiosos/as por descubrir como remata esta trepidante historia ambientada na India na que un animal salvaxe demostra ser máis humano que os homes que o torturan para conseguir dobregalo.

Libros de onte e de sempre

2008-02-27T11:52:00.013Z

No relato Dúas rosas murchas dásenos a entender que o pai da protagonista era un bo lector na súa adolescencia e, ademais, cítanse varios títulos da súa colección persoal.

Para que teñades unha idea do que lían os/as rapaces/rapazas da vosa idade hai 20 ou 30 anos, seleccionei dous deses que mencionan. Aínda que só sexa por curiosidade, deberiades botar unha ollada ás reseñas. Quen sabe..., ao mellor vos enganchan os seu argumentos e decidides lelos. Vos aseguro que son libros estupendos e moi recomendables.

AS AVENTURAS DE ARTHUR GORDON PYM
Autor: Edgar Allan Poe

O mozo Arthur Gordon Pym, embárcase clandestinamente no barco baleeiro Grampus. Tras moitas experiencias e desgrazas (motíns, naufraxios, canibalismo, guerras con nativos) que poñen en risco a súa vida, intérnase en paraxes prodixiosas dos mares antárticos, ata que sofre unha arrepiante revelación coa que culmina a historia.

FAHRENHEIT 451
Autor: Ray Bradbury

"Fahrenheit 451: a temperatura á que o papel dos libros se inflama e arde". Así é como comeza esta histórica obra mestra do xénero da ciencia-ficción. Nun futuro non moi afastado, un corpo de bombeiros co anagrama 451 no casco, conducindo vehículos que semellan salamántigas, non se dedica a extinguir os lumes, senón a provocalos. Un millón de libros foron prohibidos, libros que se contradin entre si, que sosteñen argumentos opostos, e que por iso impiden que a xente sexa feliz. Guy Montag, e a brigada de bombeiros, acoden á emerxencia de cada propietario de libros localizado, coas salamántigas e as mangueiras que lanzan petróleo, para incinerar ata a última folla.

Unha cita cos espíritos

2008-02-26T16:12:00.007Z

A última historia que nos quedaba por comentar do libro que estabamos lendo titúlase Dúas rosas murchas. Nela cóntasenos como unha adolescente é enviada polos seus pais durante o verán á casa dos seus avós, nunha pequena aldea da Terra Chá, coa intención de que se concentre nos estudos e aprobe en setembro as materias que suspendeu no colexio.

Unha vez alí, comeza a soñar noite tras noite co seu único amigo do pobo, traxicamente morto o ano anterior. A sensación de desacougo que envolve á protagonista se transforma de súpeto en paz cando se ve atraída cara ao lugar onde ese mozo lía a soas, xunto do río. O contacto cuns libros do seu pai que o seu amigo tomara prestados e a lectura dun poema que este copiara e que creu dirixido a ela, lle fan comprender que el está presente ao seu lado, acompañándoa, o que novamente a enche de temor.

O certo é que este conto incitaba a que falásemos de espiritismo ou de algo semellante. Como non cremos oportuno invocar aos mortos (non fose ser que se enfadasen...), pensamos que o mellor sería centrarnos nos soños. Así que conversamos sobre como son os nosos soños, con que frecuencia se repiten, que recordamos deles ao espertar, que cousas nos dan medo polas noites... e, ata descubrimos a dous somnámbulos entre nós!

Ao final, o tempo botóusenos enriba, polo que houbo unha serie de preguntas que quedaron no aire. Sería interesante saber que opinades sobre elas, de modo que aquí volas deixo propostas. Se o desexades, podedes contestalas no apartado de comentarios.

Cando soñades cun ser querido que xa morreu, que sentides ao espertar?
Pensades que as persoas que nos queren, ao morrer nos coidan ou protexen dalgún xeito dende o máis aló?
Credes nas pantasmas? E nos fenómenos sobrenaturais?

Para rematar, unhas palabras deste relato para lembrar:

"Ben sei que as cousas da vida non teñen un comezo prefixado, (...). Vivir é máis complicado, ou máis sinxelo, e cada peza do que nos ocorre só cobra sentido cando se encaixa coas anteriores."

Grandes defectos

2008-02-19T16:16:00.010Z

"É duro irse facendo maior. É duro ir descubrindo que non todo está tan ben ni é tan perfecto como unha pensaba"

Por desgraza, ás veces comprobamos que alguén a quen admirabamos moito non é tan boa persoa como nós criamos. Iso é precisamente o que lle sucede a Marta, a pequena protagonista do relato Querida avoa que esta mañá comentamos no club de lectura. Cando máis ilusionada estaba a rapaza porque a súa avoa ía pasar uns días na súa casa, decátase de que esta é unha racista que non soporta a "eses homes que veñen para a nosa terra, cando xa case non hai traballo nin para os homes de aquí", tal e como ela di.

Evidentemente, esta historia invitounos a falar de racismo e xenofobia, preguntándonos ata que punto a xente maior ou a que vive nas aldeas é máis remisa que outras persoas a aceptar aos inmigrantes estranxeiros. A resposta parecía clara: os que viaxaron, viron mundo e coñeceron outras culturas, case sempre son máis tolerantes cós demais.

Como é posible que xa esquecesen que os seus pais, tíos ou irmáns tiveron que emigrar hai anos porque aquí morrían coa fame ou eran perseguidos por motivos políticos? Por que pensan que os africanos, os marroquís, os suramericanos, etc., son diferentes a nós? Simplemente pola cor da súa pel, polo idioma que non entenden ou porque lle rezan a outros deuses? Iso non importa! Aos únicos que se lles debe reprochar algo é a aqueles que non acatan a lei, a nosa lei, porque agora viven neste país. Pero, cantos galegos e cantos españois de "pura raza" hai que tamén a infrinxen? Son eses mellores que os delincuentes que veñen doutras terras?

Estamos de acordo en que hai que respectar aos nosos maiores, pero iso non significa que o que pensan sexa sempre correcto e, dende logo, neste tema se equivocan por completo.

Quero destacar unha frase que aparece ao final do conto:

"Quizais querer de verdade a unha persoa significa aceptar tamén os defectos que tivese, coñecer o seu lado escuro, case sempre oculto na vida cotiá".

Agora eu pregunto: Vós seriades capaces de querer de verdade a un familiar cun defecto como o da avoa de Marta?

Menuda mentira!

2008-02-18T08:39:00.004Z

Así que as Matemáticas son cousa de homes?... ¡Mentira! E para que o comprobedes por vosoutros/as mesmos/as, picade nesta ligazón e poderedes coñecer a algunhas das mulleres que fixeron historia nesta ciencia ao longo dos séculos. Concedédelles polo menos uns minutos e non "pasedes" delas, tal e como intentaron facer algúns dos seus contemporáneos.

Supersticións e machismo

2008-02-12T12:26:00.008Z

Á reunión de onte faltaron algúns/algunhas integrantes do club, pero, a cambio contamos coa presenza e colaboración da nosa profesora de Lingua e Literatura Castelás, Susana Lorenzo López, quen se quixo unir ao grupo para compartir todos/as xuntos/as estes momentos distendidos nos que charlamos de libros e, tamén, de moitas outras cousas.

Así, por exemplo, falamos sobre amuletos, supersticións e, especialmente, sobre machismo e igualdade entre homes e mulleres, por mor dos relatos Unha pedra na area e Un curso con Ana, que eran os propostos para esta semana.

Entre todos/as fixemos un repaso acerca das supersticións máis coñecidas, chegando á conclusión de que crer que algo che pode traer mala ou boa sorte é case que unha bobada, aínda que, evidentemente, respectamos as opinións e crenzas de todo o mundo.

Con todo, os comentarios máis enfáticos centráronse ao redor das reivindicacións que Ana, a protagonista do terceiro relato do libro Rapazas, fai en relación ao trato desigual que mozas e mozos sofren no colexio e a mans da sociedade, en xeral.

Ademais de explicar en que consiste a coeducación en canto á forma de expresarse, (tema moi presente no relato mencionado), falouse de deportes masculinos, femininos e mixtos (apenas coñecían ningún destes últimos), do papel sexista que as mulleres desempeñan en moitas ocasións como figura decorativa ou gancho para atraer aos homes (caso das animadoras nos partidos) e da representación feminina nos órganos de goberno. Chamounos a atención que ningún dos/as nosos/as alumnos/as fose consciente de que nos nove anos de funcionamento deste instituto, soamente houbese unha moza no Consello Escolar, mentres que os/as representantes da asociación de pais e nais de alumnos/as foran sempre e son mulleres. Coñecido este detalle, pedíuselles que se informasen sobre a nova lei electoral que obriga aos partidos políticos a elaborar as súas candidaturas tendo en conta o número de mulleres e de homes que integran as listas.

Agora ben, houbo unha frase que a todos/as nos chegou ao alma debido á súa estupidez:

"As Matemáticas son coma o coñac, cousa de homes"

Afortunadamente, pareceulles ridícula e, dende logo, inconcibible vindo dun profesor. Con todo, ninguén soubo dicir o nome dunha muller matemática ou científica que non fose Madame Curie. Por este motivo, instámolos/as a que buscasen información respecto diso, para que comprobasen ata que punto o sexo feminino estivo presente na Ciencia ao longo da Historia da Humanidade. Á súa vez, Susana explicoulles por que apenas se coñecen mulleres literatas anteriores ao século XX.

En definitiva, foi unha charla moi produtiva e que dende o meu punto de vista fíxose curta, pois case todos/as tiñan opinións que achegar, o cal é de agradecer sempre.

Para rematar, reproduzo unha frase do libro, pronunciada por Raquel, unha das amigas de Ana, que nos debería facer reflexionar durante polo menos uns minutos:

"Eran moitas as cousas que me parecían naturais: sempre as vira facer así e consideraba normal que permanecesen sen cambios"

Tamén ti vas permitir que aquilo co que non estás de acordo continúe igual sen facer nada para conseguir que cambie? Oxalá o mundo estivese a rebordar de xente como Ana, disposta a intervir e a frear as inxustizas, non cres?

Somos coma nenos

2008-02-06T22:07:00.002Z

Realmente hoxe foi un día especial para o Club de Lectura.

En efecto, non só comezamos as nosas reunións, senón que tamén tivemos a oportunidade de asistir á obra musical Robin Hood, que unha compañía de teatro galega representou no Centro Social de Caixanova en Pontevedra.

Aínda que o fútbol (vaia por Deus cos adestramentos!) impediu que dúas das nosas mozas viñesen connosco, vos aseguramos que o Instituto de Barro estaba moi ben representado. E é que, ademais dos integrantes do club, por alí apareceron un montón de profes cos seus fillos e fillas.

Durante unha hora, aproximadamente, todos nos sentimos outra vez coma se fósemos neniños pequenos porque, realmente, a obra estaba pensada para os críos. Pero, ao se tratar dun musical... En fin, que a música ten algo que "engancha" e que por aquí non se nos ofrecen moitas ocasións de asistir a un espectáculo deste tipo.

Esperamos poder contar novamente coa colaboración dos/as pais/nais que se brindaron a levar aos/ás rapaces/rapazas ata Pontevedra, porque sendo así seguro que poderemos repetir a experiencia un pouco máis adiante.

Visitante das estrelas

2008-02-06T11:32:00.002Z

Acaba de rematar a reunión do club na que vimos de comentar o primeiro dos seis relatos que integran o libro Rapazas, de Agustín Fernández Paz.

Neste conto, titulado Visitante das estrelas, o autor pon de manifesto certas actitudes, habituais na sociedade actual, pero que a unha ficticia extraterrestre, aloxada de incógnito no corpo dunha adolescente galega, lle resultan totalmente incomprensibles.

Así, a visitante non entende o comportamento lingüístico da xente da zona (falan galego na casa e castelán no traballo, na rúa ou no colexio), a forma na que se imparte o ensino (repetindo unha e outra vez as mesmas cousas que veñen nos libros, en lugar de innovar), o modo de actuar dos/as rapaces/rapazas cando se namoran (finxen que tal sentimento non existe), a falta de sensibilidade dos humanos en relación coa progresiva deterioración da Natureza, os ataques racistas que sofren moitas persoas sen que ninguén interveña no seu favor para defendelas e axudalas (a pesar de non compartir esas ideas xenófobas).

Falamos sobre todas estas cousas, intentando non ver a palla no ollo alleo sen ver a viga no noso. É dicir, asumimos que realmente sucede todo isto que o autor critica e que somos conscientes de que é así, pero que poucas veces facemos algo para que acabe sendo doutro xeito.

Tamén nos chamou moito a atención o cambio experimentado pola visitante, que finalmente se identifica coa protagonista, ata o punto de falar en primeira persoa cando se refire a ela, compartindo incluso as súas mesmas emocións.

De todas as frases lidas, destacamos esta: "Con xente coma ti nunca poderá avanzar o mundo!", e estamos completamente de acordo en que o racismo e os/as racistas son un cancro para a sociedade, un tumor que é necesario arrincar.

Afortunadamente, o relato gustou a todo o mundo, polo que todos/as semellan ter ganas de que chegue a seguinte posta en común, o próximo Martes día 12 de febreiro, na que comentaremos polo menos outros dous relatos máis do libro.

Benvid@s ao noso humilde club

2008-02-05T12:51:00.000Z

Estreamos hoxe o blogue do noso club de lectura porque... mañá será o gran día! Por fin poderedes elixir o que realmente vos apetece ler e compartir as vosas ideas sobre libros con outros/as compañeiros/as, sen que ninguén tome notas ou vos vaia cualificar polo que dicides.

Xa sabedes que estas páxinas están abertas a todo tipo de suxestións e que calquera podedes participar. O único que vos pedimos é que sexades educados/as e que non as utilicedes para menosprezar as opinións dos/as demais, porque todas son válidas e todas teñen dereito a ser escoitadas.

O dito, mañá falamos. Lembrade que nos reuniremos na Biblioteca durante o recreo para charlar sobre as dúas primeiras historias do libro, Rapazas. Espero que vos teñan gustado tanto como a min.